கவிதைகள் - நயினை வசந்தி

என் உயிரான தந்தை.

என் கண்மணிக்குள்
கவியான என் தந்தையே!
கவிக்கே கவி எழுதும்
கவிமகள் நான்.

சொந்தமில்லா உன்மேல்
வந்தது காதல்....
கற்பனையில் வந்தது
உனக்காக கவிதை...

என் உயிரானவனே!
எனக்குள் சிதறிக்கிடந்த
உன் நினைவுகளை எடுத்து
என் உடலுக்கு உயிர் கொடுத்து

வாழ்க்கை என்பது இனிதாகும்
நல் மனம் படைத்த மானுடர்க்கே...
சூழ்நிலை எதிலும் வாழ்த்தலையே
சுவைத்திடுவீர் எம் மானுடரே....

பொன்னந்தி மாலையிலே..
பூ உதிரும் வேளையிலே...
என் உயிரைக் காவல் வைத்தேன்
என்னவன் வருவான் என்று.....

உறவே....!!
உன்னை சிறை செய்ய நினைத்து
உன் இதயச் சிறையில் நான்
சிக்கிக் கொண்டேன்.....

கருணை கொண்ட என் இதயம்
காத்திருந்தது உனக்காகத் தினம்
உள்ளக்கதவை திறந்து விட்டு
உரிமைக் கரத்தை உதறிவிட்டாய்

உனக்காக நான் வாழ்வேன்..........
உயிரற்று இருந்தேன் உறவே..!
உயிர்கொடுக்க வந்தாய்......
வலி கூட வசந்தமாச்சு - நீ

அறியாத வயதும் இல்லை...
புரியாமல் தொடங்கிய
உறவும் இல்லை - ஆனால்
என்றும் புரியாத புதிராக

<<<12 >>>