கவிதைகள் - மன்னார் அமுதன்

சிறுபான்மைக் கவிதை

ஆய்வு செய்வதாய்
அவரே முன்வந்தார்
தேடிப் படித்துவிட்டு
தேரில் தொலைந்த

மூத்தோர் என்பவர் மூப்பல்ல; அவர்
முதிர்ச்சியைக் குறிப்பது வயதல்ல; வாக்கால்
காத்தோர் எவரோ சமூகத்தை; எல்லாம்
மூத்தோரென நான் முன்மொழிவேன்

ஆழி தமிழ்மொழி - அதன்
அடி நுதல் அறியேன்
பாடிப் பரவசம் கண்டதால் நானும்
பாவினைத் தொழிலாய் ஆக்கினேன் தேவி

யாதுமாகி நிற்கின்றாய் தோழி
தாயுமாய் தாரமாய்
ஏதுமாய் நீயே
எங்கும் நிறைந்தே

பாலை நிலத்தினிலே
பனைமர நிழல் போலே
பணியிடைப் பொழுதினிலே
பாவையே உன் நினைப்பு

வேற்றுமையை இனங்களிடம்
விதைக்கவுமில்லை - எவர்
வேதனைக்கும்
என் கவிதை முளைக்கவுமில்லை

நட்சத்திரம் மின்னாத
என் இல்லற இரவுகள்
எப்போதும் விடிந்தே கிடக்கிறது

உன்னைப் பிரிந்தே எந்தன்
உள்ளம் வாடுதே - பிரிவின்
தூரம் அறிந்தும் உன்னைத்
துரத்தித் தேடுதே

தமிழாய்த் தமிழுக்காய்த்
தழைத்த‌ செஞ்சூரியனே
விழுதாய் இவ்வுலகில்
விதைத்தாய் பலவிதைகள்

“சித்தனுக்கும், பித்தனுக்கும்
கருப்புச்சட்டை காரனுக்கும்
காலத்தை அளப்பவன்டா- கடவுள்
காலனைத் தின்றவன்டா”

<<<12 3 4 >>>